Medewerkers van Ondersteuning aan Huis vertellen hoe zij toch konden helpen tijdens de coronacrisis

Lees verder

Als je ondersteuning aan huis biedt, maar nergens naar binnen mag

Bij mensen in huis komen, is wat de medewerkers van Ondersteuning aan Huis het liefste doen. Mensen die zelfstandig wonen maar wel cliënt zijn van De Twentse Zorgcentra. En toen kwam het coronavirus en mochten deze medewerkers niet meer op bezoek gaan. Hoe moet je hiermee omgaan? Twee van hen vertellen daarover.

Claudia en Lionne werken bij Ondersteuning aan Huis. “We bieden mensen met een praktische hulpvraag ondersteuning in de thuissituatie”, legt Lionne uit. “Soms gaat het om vragen op financieel gebied of over opvoeding, en het kan ook om vragen gaan die met werk te maken hebben.” Het mooiste aan haar werk vindt Lionne dat ze bij cliënten thuiskomt. “We zitten aan de keukentafel en kijken met de cliënten waar de kracht ligt.”


Erg lastig dus, als juist dit niet meer mogelijk is. Claudia: “Begin maart hoorden we dat we onze cliënten niet meer mochten bezoeken. Dat vond ik erg ingewikkeld. Ik maakte me in het bijzonder zorgen om een cliënt zonder netwerk en met psychische problemen.” Gelukkig mocht Claudia na goed overleg de cliënt toch blijven ondersteunen door bij haar thuis te komen.

Creatieve oplossingen

Met de meeste cliënten hielden Claudia en Lionne contact door te (beeld)bellen. Ze hielpen bij het maken van dagprogramma’s en huiswerkschema’s, en gaven tips en adviezen aan ouders die vastliepen. Ook hadden ze nauw contact met netwerkpartners; organisaties die net als zij betrokken zijn bij een gezin. “Op die manier hadden we zicht op de thuissituatie en konden we een vinger aan de pols houden bij kwetsbare cliënten en gezinnen”, vertelt Lionne.


Omdat concrete ondersteuning aan huis niet meer mogelijk was, bedachten ze creatieve oplossingen. Claudia: “We vroegen ons aldoor af: wat kunnen we nog wél?” Zo vond ze via een vrijwilligersorganisatie een vrijwilliger die voor een cliënt boodschappen kon doen. Ook bedacht ze een plan om biologische ouders in contact te brengen met hun dochtertje die ze tijdens de coronacrisis niet mochten zien. “De biologische ouders hebben geen gegevens van de pleegouders. Ik vroeg de pleegouders om foto’s en filmpjes van het meisje te maken en die naar mij te appen. Ik stuurde ze dan door naar de biologische ouders.”

Noodzakelijke zorg

Lionne ging aan de slag als begeleider op een woongroep. Ze merkte dat ze weinig van haar gebruikelijke werkzaamheden kon doen en bij de woongroep hadden ze haar hard nodig. Daar waren begeleiders die vanwege gezondheidsrisico’s niet konden werken.


Na een paar weken mocht het team van Ondersteuning aan Huis noodzakelijke zorg inzetten voor cliënten waarbij de situatie uit de hand dreigde te lopen. Want niet altijd was beeldbellen goed genoeg. Claudia: “Je mist met beeldbellen bepaalde signalen die je tijdens een fysiek gesprek wel opvangt.”


Lionne stopte daarop met het werk op de groep. “Die noodzakelijke zorg was voor een paar van mijn cliënten hard nodig. Ik ging twee weken in quarantaine zodat ik zeker wist dat ik niet ziek was”, zegt ze. Daarna ging ze naar een gezin dat door corona ineens alle zorg had voor hun dochter die een ernstige meervoudige beperking heeft. “De ouders waren overbelast. Daar kwam bij dat moeder een vitaal beroep heeft en vader in de bouw werkt; hij raakte door zijn vakantiedagen heen”, legt Lionne uit. “Ik nam de rol van verzorger op me. Ik zorgde halve dagen voor het meisje, zodat de ouders konden werken.”

Meer zelfvertrouwen

Voor veel cliënten was de tijd dat er geen ondersteuning aan huis was, een pittige tijd. Maar Claudia merkt ook het tegenovergestelde. “Het valt me bij sommige gezinnen op hoe goed het is gegaan in de tijd dat ik niet kon komen. Ze lijken zich zelfs zó goed te redden, dat het misschien niet eens meer nodig is dat ik elke week drie uur kom”, vertelt ze enthousiast.


Ze zag dat gezinnen die eerder geen planbord hadden, er zelf een kochten. En een moeder die gewend was om Claudia vaak om hulp te vragen, móést het nu wel zelf doen. “Ze kon geen beroep op mij doen en daardoor ontdekte ze haar eigen kracht en kreeg ze meer zelfvertrouwen.”

Like dit artikel | 150

Video
Delen

Uw naam

E-mail

Naam ontvanger

E-mail adres ontvanger

Uw bericht

Verstuur

Share

E-mail

Facebook

Twitter

LinkedIn

Contact

Verstuur

Aanmelden