titel

Het vertellen van verhalen is zo oud als de weg naar Rome. De beste verhalen blijven bestaan omdat ze iets illustreren wat door de toehoorder belangrijk en waardevol wordt gevonden. Ook bij De Twentse Zorgcentra doen prachtige verhalen de ronde, beschreven vanuit verschillende perspectieven, die we hier het podium geven dat ze verdienen. We willen hiermee graag een bijdrage leveren aan ‘het goede gesprek’.

Geef ook jouw mening, reageer op anderen en ga online met elkaar in goed gesprek.

DTZCVERHALEN.NL

Lees daar ook het verhaal van Bep. Toen haar deur ’s nachts nog dicht was, belde Bep altijd rond half 3 naar de nachtdienst. ‘Je kon de klok erop gelijk zetten’, zegt een begeleider. Dan had ze een aantal vaste vragen: wat voor een dag is het vandaag? Wat is de datum? En of ze nog wel wisten dat zij daar lag, samen met Spot…

HET VERHAAL VAN BEP

 

titel rechts

Gezelschap… 
Bea woont al 35 jaar op de LosserHof. Ze woont in haar eigen appartement, waar de muren paars zijn geverfd en een aantal prachtige foto’s van donkere mannen aan de muur hangen. Ze heeft een nieuwe grote televisie en een muziekinstallatie. Om kwart over 11 komt er een begeleider langs om te zeggen dat er over een kwartier koffie staat in de woonkamer. Bea ligt dan meestal op haar zitzak. Om half 12 doet Bea haar deur open en loopt met stevige tred naar de woonkamer waar haar huisgenoten met de begeleiders aan de koffie zitten. Ze blijft daar en gaat, als ze er genoeg van heeft, op haar eigen houtje weer terug naar haar eigen appartement, soms na een half uurtje soms blijft ze langer zitten.

Hoe anders is dat dan een jaar geleden. Toen lag ze rond deze tijd in haar eigen appartement te wachten totdat de begeleiders, ergens tussen 11 en 12 uur, langs kwamen om haar koffie te geven. Ze kon en wilde misschien ook wel zelf de deur niet uit. Als de koffie op was – wat vrij snel gaat omdat Bea haar koffie in één teug opdrinkt – vertrokken de begeleiders weer, nadat ze voor haar de muziek of de televisie hadden aangezet. Ze kwamen pas weer terug met de lunch.

TERUG  LEES HET HELE VERHAAL

titel_perspectiefbea

Soms is het heel prettig, dan heb ik zelf ineens iets te zeggen over mijn leven en kan ik zelf bepalen waar ik heen ga. Dan nemen begeleiders uitgebreid de tijd om naar mijn verhaal te luisteren. Dan is mijn wereld weer wat groter en kom ik af en toe andere mensen tegen.

Ik kom weer meer mensen tegen. Zowel in huis – mijn begeleiders en mijn huisgenoten – als wanneer ik rondloop over het terrein. Ik kan weer vaker laten zien dat ik me echt bekommer om anderen.

Ik kom nu ook weer meer situaties tegen waar het soms ook mis gaat. Maar ik kan ook laten zien dat ik best dingen kan leren, ook al zijn dat soms kleine dingen. Dat ik best wat kan. lijstje2

Die eetstoel, die kan me gestolen
worden als kiespijn. Ik wil nu een
tafeltje, waar een bord in vast zit. Goed vast, met spijkers, zodat ik het niet kan omgooien.

Dat is toch normaal, dat de deuren van het slot zijn.

TERUG

titel_perspectiefangelo

We zien wel de echte Bea. Vroeger was ze ook soms opstandig. Dat zie je nu weer terug. Ze is opener, ze is weer aanhankelijker. Ik kreeg pas een kus en een omhelzing. Dat heeft ze nooit gedaan. Dat is positief. Maar ik kan me wel voorstellen dat je als leiding nu meer een oplettend oog moet hebben. Ze krijgt ook meer vrijheid, dan kan er ook wel iets meer mis gaan. Ik vind het niet erg dat dat gebeurt.

Ik hoorde nu dat ze alleen wandelt. En dat ze een beetje zo om het huis heen scharrelt. Ze houdt dan ook mensen aan voor een praatje. Ze is heel nieuwsgierig en wil graag weten wie iemand is. Ik vind dat geweldig om te horen. Voor ons is dat heel positief.

Maar ik heb ook echt geen idee hoe dit uitpakt. Dat weet ik echt niet. Vroeger ging het ook heel goed, toen heeft ze een hele grote terugval gehad. Niemand wist eigenlijk waardoor dat kwam. Het is nu anders dan toen. Toen was dat de manier van begeleiden en dachten ze dat dat goed was. Nu doen ze het zo. Ik weet het niet. Zij hebben ervoor geleerd. Ik ben wel benieuwd hoe het verder gaat, je kunt er niks van zeggen. Het is onvoorspelbaar. Dat is spannend voor iedereen.

Iedereen wil vooruitgang, maar wel tot een bepaalde hoogte. Het moet ook geen wedstrijdje worden van ‘hoe ver kunnen we met haar gaan’.
TERUG

titel_perspectiefkoos

Iedereen geniet wel, als het goed is met haar. Als ze om half 8 zelf naar de woonkamer komt om koffie te drinken. Als ze alleen erop uit gaat en bezweet terug komt. Dat is geweldig!

Bea zegt nu soms ook dat het gezellig was dat ik bij haar was. Of dat ze het fijn vindt om eens met mij te praten. Vorige week liep Bea met mij mee toen ik naar huis ging, haar arm om mijn schouder. “Ik zal je even uitlaten”, had ze gezegd. Als wij het toelaten, kan Bea nu meer van betekenis zijn. Haar zelfvertrouwen stijgt.

Als Bea vroeger riep dat je weg moest gaan, dan ging je sneller weg. Maar nu, als ze het moeilijk heeft, dan blijf je juist bij haar. Nu ga je in gesprek: “Wij zijn bij je, we zijn er voor jou. Vertel maar wat je dwars zit. We proberen er samen uit te komen.” Ze kan nu ook, beter dan voorheen, benoemen hoe het met haar is. Als je nu bij haar blijft en je benadert haar op een positieve manier, dan kun je haar er heel vaak gewoon weer uit krijgen.

Het is leuker geworden om Bea te begeleiden. Niet dat het eerst niet leuk was, maar toch. Je hebt meer momenten alleen met haar. Je gaat meer naar haar toe. Je krijgt meer vertrouwen in jezelf. Meer vertrouwen dat je er samen wel uit komt. En zij vertrouwt jou meer.
TERUG LEES HET GEHELE PERSPECTIEF VAN KOOS

Video
Delen

Uw naam

E-mail

Naam ontvanger

E-mail adres ontvanger

Uw bericht

Verstuur

Share

E-mail

Facebook

Twitter

LinkedIn

Contact

Verstuur

Aanmelden