he_1-2
Ik ben negentien jaar en werk voor het komende jaar als freelance journalist voor de ‘Handicap Experience’ voor de Dichtbij.

LEES VERDER

Mijn interview met Martin Bosch, eigenaar van Muziek café de Stoep.

Kun je je nog herinneren hoe ik hier voor het eerst kwam?

Ja, dat weet ik nog heel goed. Het was een anderhalf jaar geleden op een koude dag met wind, hagel en natte sneeuw. Je kwam hier helemaal nat en verkleumd de keuken binnen samen met Leo. Jullie wilden na een fietstocht uit Losser een tijdje schuilen. Toen je langzaam ontdooide vertelde je wat er in Losser allemaal gebeurd was. Ik zei dat ik zelf als jongen ook wel eens meegemaakt had dat het helemaal uit de klauwen gelopen was. Maar daarvan ook geleerd had dat je daarna jezelf een hele tijd zeer gedeisd moet houden om het weer goed te krijgen.

En hoe ben ik toen hier aan het werk gekomen?
Toen je eenmaal warm geworden was kon je niet lang aan de keukentafel blijven zitten en ging je in het café op onderzoek uit. Na een half uur kwam je dolenthousiast terug. Je riep “Dit is voor mij net een speelgoedwinkel, al die muziekinstrumenten en- installaties, hier wil ik graag zijn.”

TERUG LEES VERDER


Alles over de Handicap Experience vindt u op
HANDICAP-EXPERIENCE.NL

Ik heb je toen de kelder laten zien. Daar lag nog heel veel meer wat ik aan de kant had gelegd omdat het gerepareerd moest worden. We hebben toen afgesproken dat je mocht helpen als ik klusjes had. Als voorbeeld had ik toen een vleugel die uit een opslag naar de Stoep gebracht moest worden. Jij vertelde wel een vrachtwagentje te kunnen regelen. Ik was benieuwd, maar inderdaad een week later stond je voor de deur met een vrachtwagentje met lift waarmee de zware vleugel de hoge stoep op voor het café getild kon worden. Ik vond dat je dat goed geregeld had en toen zijn we vaker samen klusjes gaan doen.

quote

Hoe ging het toen verder?
Ik merkte dat je het goed kon vinden met mijn zoontje Sonnie, daarom hebben we je een weekje meegenomen met ons busje naar Texel, dat was heel leuk. Daarna wou je niet meer terug naar de LosserHof. Toen hebben we afgesproken dat je hier twee of drie dagen zou komen werken en zo nu en dan een nachtje of weekendje zou blijven slapen. Na de zomer wilde ik verder met het café verbouwen, maar kreeg ik ook veel zorgen voor mijn moeder die langzaam steeds meer dement werd. Je bleek ook heel goed met haar om te kunnen gaan en daar heb ik heel veel aan gehad tot we in het voorjaar een goede plek in een verpleeghuis gevonden hadden.

TERUG LEES VERDER

Wat vind je dat ik het beste kan?
Heel snel op een feestje de stemming peilen en daar een goed optreden neerzetten. Toen ik je voor de eerste keer meenam naar een buurtfeest en we de zanginstallatie opgezet hadden, begon je uit jezelf met muziek draaien. Na een paar nummers merkte ik dat jouw repertoire aansloeg bij de buurt en kon ik je twee uur alleen laten. Toen ik daarna terugkwam was het feest in volle gang. Bij het derde optreden zag je een duurbetaalde André Hazes imitator optreden. Je keek zijn kunst af en hebt daarna op je eigen manier enkele van jouw favoriete nummers, net als je voorganger, lopend tussen het publiek, gezongen. Jouw optreden raakte de mensen meer dan dat van de professional.

he_4-4

Wat vind je dat ik nog kan leren?
Lezen, schrijven en rekenen, daar werk je de laatste maanden hard aan. En je eigen passie en enthousiasme in toom houden. Dat trainen we hier eigenlijk elke dag. Eerst met elkaar overleggen voor we ergens aan beginnen en daarna ook het karwei afmaken voor we met iets anders beginnen. Daar ben ik zelf ook niet zo goed in, maar het lukt ons steeds beter. Kijk maar eens hoe ver we samen zijn gekomen met de grote kelder uitpakken, alles sorteren en wegwerken. Nu zijn we al een heel eind met het inrichten van een jeugdhonk. Een jaar geleden had ik nooit gedacht dat die klus geklaard kon worden.
TERUG

Video
Delen

Uw naam

E-mail

Naam ontvanger

E-mail adres ontvanger

Uw bericht

Verstuur

Share

E-mail

Facebook

Twitter

LinkedIn

Contact

Verstuur

Aanmelden