VRIJWILLIGSTER HENNIE EN
BEWOONSTER ANGENIET

Bijna als moeder en dochter

Hennie en Angeniet trekken al 25 jaar met elkaar op. Hennie: “Ik heb twee kinderen en een LosserHofkind, zeg ik altijd. Angeniet hoort er ook bij.”

LEES VERDER

Behendig helpt ze Angeniet het zwemwater in. Het toont hoe ervaren Hennie Letteboer (72 jaar) hierin is. Al bijna 25 jaar gaat Hennie elke week zwemmen met Angeniet Hilderink (48 jaar), bewoonster van de ColckHof. Ze zijn door de jaren heen erg aan elkaar gehecht geraakt; het voelt alsof Angeniet een dochter is, vertelt Hennie, moeder van een zoon en dochter en oma van een kleinzoon van vijftien. “Angeniet kan niet praten; uit haar gezichtsuitdrukking moet je opmaken hoe ze zich voelt. Ik weet niet of ze mij mist als ik niet kom, maar als ik kom, weet ze dat ik het ben. Er is altijd herkenning.”

Angeniet slaat met haar handen op het water van het kleine zwembad van de ColckHof. De spetters vliegen op. Hennie houdt Angeniet vast, draait rondjes met haar en knuffelt haar af en toe. Een lach verschijnt op Angeniets gezicht.

Goed bij elkaar passen

Hennie reageerde destijds op een advertentie in De Twentsche Courant waarin een vrijwilliger werd gevraagd om één keer per week te gaan zwemmen met een jonge vrouw van de LosserHof – Angeniet dus. Zij woonde toen nog in Losser. Hennie zocht vrijwilligerswerk zodat ze iets omhanden zou hebben zodra zij en haar echtgenoot met pensioen zouden zijn.
TERUG     LEES VERDER

Hennie werkte als bejaardenverzorgster bij Humanitas in Hengelo. “Ik dacht, oké, maar ik ken de wereld van mensen met een verstandelijke beperking niet. Mijn dochter zei, nou, dan bel je toch even. Dus heb ik gebeld. Ik werd uitgenodigd voor een gesprekje. De toenmalige coördinator vrijwilligerswerk vond Angeniet en mij goed bij elkaar passen. Ik kan achteraf niet anders zeggen dan dat ze gelijk heeft gehad.”

Zij hoort er ook bij

Angeniet zat altijd graag in bad en haar begeleiders hoopten dat er via het zwemmen een beter contact met haar mogelijk zou zijn. Hennie: “In het begin was Angeniet vooral bang in het water. Dan beet ze in haar handen. Ik heb toen wel eens gedacht, ik stop ermee. Ik vond het moeilijk. Kan ik dit wel, vroeg ik mij af. Ze heeft niet zo veel contact met haar familie, dus ik wilde Angeniet niet laten vallen. Na een half jaar ging ze het steeds leuker vinden. De angst verdween. Het contact is gemakkelijker geworden. Angeniet is nu veel vrijer. Dat hebben we bereikt.”

Het contact tussen Angeniet en Hennie is in al die jaren steeds intensiever geworden. Ze gaan niet alleen samen zwemmen, maar Hennie is er ook bij als Angeniet uitstapjes maakt of op vakantie gaat. Binnenkort gaat ze een midweek met haar mee naar De Efteling. “Alles wat een moeder met haar kind doet, doe ik ook met Angeniet; we vieren samen Sinterklaas, Kerst en haar verjaardag. Toen mijn man en ik veertig jaar waren getrouwd, is ze op ons feest geweest. Ik heb twee kinderen en een LosserHofkind, zeg ik altijd. Zij hoort er ook bij.”
TERUG LEES VERDER

achtergrond_blok_300x700

‘‘Angeniet is nu veel vrijer. Dat hebben we bereikt.”

Steun is veel waard

Toen Angeniet jaren geleden moest worden geopereerd en daarna op de intensive care lag, braken Hennie en haar man hun vakantie af zodat Hennie elke dag bij Angeniet kon zijn. “Mijn zorg voor Angeniet gaat heel ver. Ik krijg er ook veel voor terug. Mijn man is twee jaar geleden overleden nadat hij 2,5 jaar ziek was geweest.

Het personeel was altijd heel belangstellend. We kregen bloemen en kaartjes. Die steun, zo warm, die is heel veel waard geweest.”

TERUG
Video
Delen

Uw naam

E-mail

Naam ontvanger

E-mail adres ontvanger

Uw bericht

Verstuur

Share

E-mail

Facebook

Twitter

LinkedIn

Contact

Verstuur

Aanmelden