titel
Ik ben negentien jaar en werk het komend jaar als freelance journalist namens de ‘Handicap Experience’ voor de Dichtbij.

LEES VERDER

Zoals beloofd in mijn vorige stukje is nu mijn vader Henk aan de beurt voor een interview. Hij is vandaag met zijn vrouw Izzy, mijn stiefmoeder dus, op bezoek in mijn huisje in Losser. 

Mijn eerste vraag is: Hoe vind je dat het de laatste tijd met mij gaat?
Henk is heel blij dat we, sinds een jaar, elkaar weer regelmatig zien en dan ook als vader en zoon samen iets doen. Hij is trots dat ik zelfstandig woon en vindt het prachtig dat ik vandaag mijn woonkamer zelf heb opgeruimd en ook de vloer fris gedweild is. Dat heeft Henk zelf nog nooit gedaan. Izzy moet daar erg om lachen; Henk, opruimen en schoonmaken, die drie kennen elkaar niet!

Mijn tweede vraag is: Hoe was ik vroeger als klein kind? 
Henk vertelt dat ik een vrolijk kind was, soms wel wat druk en watervlug. Van kleins af aan werd ik al onweerstaanbaar aangetrokken door beeld- en geluidsapparatuur. Zonder te kunnen lezen of schrijven snapte ik altijd heel snel alle apparaten met knopjes en schuiven waar geluid of licht uitkwam. 

TERUG LEES VERDER

handicap logo

Alles over de Handicap Experience vindt u op
HANDICAP-EXPERIENCE.NL

Henk vertelt verder: “Als er een familiefeestje was met een deejay of alleen een geluidsinstallatie voor karaoke, was je daar niet uit de buurt te slaan. Toen je moeder zieker werd en haar gedrag grilliger en onvoorspelbaarder raakte jij steeds vaker overstuur. Uiteindelijk ben je met 10 jaar bij een zorgorganisatie gaan wonen. Dat was dicht bij ons huis, toen zagen wij elkaar nog wel regelmatig. Ik vond niet dat je daar veel beter werd.”

“Dat werd nog erger toen je twee jaar later naar Almelo verhuisde. Dat was 50 kilometer van huis en wat nog erger was; na enige tijd mocht ik je niet meer zien en mocht jij geen contact met mij zoeken. Dat duurde een paar jaar en daar heb ik heel veel verdriet van gehad. Ik was ondertussen van je moeder gescheiden, zij werd kort daarna in de psychiatrie opgenomen. Zij mocht wel contact met je houden. Het ergste vind ik dat ook mijn moeder, die op haar sterfbed graag nog een keer de enige Ganzevles stamhouder wilde zien, daar geen kans voor kreeg. Izzy is nog een keer speciaal met oma’s laatste wens naar Almelo toe gereisd. Die kreeg bij de voordeur alleen te horen dat je daar te veel prikkels van zou krijgen en dat niet aan zou kunnen.”

TERUG LEES VERDER

“Ook was het voor mij heel erg dat je niet op de bruiloft van ons mocht komen. Daarom was ik heel blij toen ik een jaar geleden hoorde dat jij mij graag weer wilde zien. Eigenlijk klikte het direct weer tussen ons en sindsdien hoor je er bij de Ganzevlessen weer helemaal bij.”

quote_p04

De laatste vraag: Wat zou je nog graag samen met mij willen? 
Vader Henk: “Ik vind het heel jammer dat ik je een heleboel belangrijke dingen niet heb kunnen leren om jezelf in de maatschappij te kunnen redden. Ik zie gelukkig wel dat je zulke dingen nu ook bij muziekcafé de Stoep en bij Henk en Mien in het bos tegenover de LosserHof leert, maar toch had ik liever gehad dat je van en met mij konijnen fokken en slachten, stratenmaken, tuinonderhoud en aan auto’s prutsen had geleerd. Daar heb je altijd wat aan. Ik hoop dat we dit in de komende jaren nog kunnen inhalen als je een weekend bij ons bent. Dan kunnen we zaterdags samen op pad om allerlei klusjes te doen want daar leer je alles het best. Dan heeft Izzy mooi rust om ons huis in orde te maken en kunnen wij leuk wat extra centjes pakken om ’s zondags met z’n drieën iets leuks te kunnen doen.”

TERUG
Video
Delen

Uw naam

E-mail

Naam ontvanger

E-mail adres ontvanger

Uw bericht

Verstuur

Share

E-mail

Facebook

Twitter

LinkedIn

Contact

Verstuur

Aanmelden