ONS LEVENSVERHAAL

Veertig jaar toegewijd aan Sjoerd

Meer dan veertig jaar is het echtpaar Storteboom wettelijk vertegenwoordiger van broer en zwager Sjoerd. “We zullen hem echt nooit laten vallen.”

LEES VERDER

De begroeting is hartelijk. Dat Mini Storteboom, haar echtgenoot Gerrit en Sjoerd Niemeijer (81 jaar) een hechte band hebben, zie je meteen. Als Sjoerd Mini en Gerrit ziet, lacht hij van oor tot oor. “Ah, Gerrit en Mini”, reageert hij blij, net terug van een weekje vakantie in De Lutte.

Mini en Gerrit hebben het curatorschap voor Sjoerd overgenomen toen hun (schoon-)moeder in 1974 stierf. Op haar sterfbed beloofden ze goed voor Sjoerd te zorgen, hem te zullen behandelen als hun eigen kind. “Diezelfde dag nog is ze overleden”, zegt Gerrit (76 jaar). “We zullen hem echt nooit laten vallen.”

Elke week wordt Sjoerd met een busje naar hen toegebracht. Sjoerd verheugt zich steevast op het wekelijks uitje naar zijn familie, vertellen ze. “Vind je dat mooi?”, vraagt Gerrit. “Ja, mooi”, herhaalt Sjoerd. Toen Mini vorig jaar haar heup brak en drie maanden in een woonzorgcentrum moest verblijven, kon Sjoerd niet naar hen toe. Gelukkig was het zorgcentrum vlakbij ’t Bouwhuis. Gerrit duwde Mini dan in een rolstoel naar Sjoerd.
TERUG LEES VERDER

Nooit voorgetrokken
Mini en Gerrit wonen in de wijk Twekkelerveld in Enschede, nog altijd in het ouderlijk huis van Mini en Sjoerd. Hier groeiden Sjoerd en de iets jongere Mini (nu 75 jaar) op. Sjoerd heeft een verstandelijke beperking omdat er ‘iets misging’ bij de geboorte, weten Gerrit en Mini. Maar wat? Daar zijn ze nooit achter gekomen.

quote

Mini en Sjoerd zijn altijd gelijk behandeld door hun ouders, volgens Mini. “Sjoerd kreeg net zo veel straf als ik”, vertelt ze. “Hij is nooit voorgetrokken.” Gerrit: “Ze hielden Sjoerd ook niet weg voor anderen, zoals dat wel eens gebeurde in die tijd. Sjoerd kwam gewoon op straat, in de buurt, met zijn speciale fiets die zijn vader voor hem had gemaakt.”

In 1963 verhuisde Sjoerd naar Eugeria in Almelo. Hij woonde daar tussen de ouderen. De verzorging thuis was te zwaar geworden; de gezondheid van zijn moeder ging steeds verder achteruit.

Een van de eerste bewoners
Toen in 1975 in Enschede woningen werden gebouwd voor mensen met een verstandelijke beperking, leek dat een uitkomst voor Sjoerd. Hij woont er sinds 1978 en is daarmee één van de eerste bewoners.
TERUG LEES VERDER

Sjoerd kreeg een plekje in de Rode Schoen. Hij deelde een kleine kamer met Henk, die inmiddels is overleden. Nu heeft Sjoerd aan de Bouwhuislaan 12 een grote kamer voor zichzelf, met een tv en vol persoonlijke spullen. Een prikbord met foto’s hangt aan de muur, fotolijstjes staan op een plank. “Hij is hier graag”, zegt Gerrit. “Het team is echt fantastisch. Alles wordt met ons overlegd.” Sjoerd heeft vaste begeleiders die hem goed kennen.

Sjoerd gaat niet met pensioen
Een paar ochtenden per week gaat Sjoerd naar de dagbesteding, waar hij onder meer stenen beschildert. Gerrit: “Ik heb wel eens tegen hem gezegd: ‘Je bent 81, wanneer ga je eens met pensioen? Dan zegt-ie: ‘Nee, nee, ik ga niet met pensioen.’ Hij werkt graag. Sjoerd wordt wel wat ouder; de kwaaltjes komen.” In zijn vrije tijd nemen Mini en Gerrit hem af en toe mee naar de schouwburg of het muziekcentrum voor optredens van Willeke Alberti, Frans Bauer of Paul de Leeuw. “Dat zijn dingen die hij leuk vindt.”

Gerrit over de toekomst: “Wij hebben één wens; dat wij Sjoerd overleven. Onze kinderen – we hebben twee zoons –  doen wat ze kunnen, maar dat is niet zoals wij het nu doen. Zij hebben werk, een gezin. Als Sjoerd honderd wordt, hopen wij 101 te worden. Dan hebben we geen probleem.”
TERUG

Video
Delen

Uw naam

E-mail

Naam ontvanger

E-mail adres ontvanger

Uw bericht

Verstuur

Share

E-mail

Facebook

Twitter

LinkedIn

Contact

Verstuur

Aanmelden