koptekstSlapen tussen de krokodillen:
Je veilig voelen om te gaan slapen
krinkel
HET VERHAAL

titel

Het vertellen van verhalen is zo oud als de weg naar Rome. De beste verhalen blijven bestaan omdat ze iets illustreren wat door de toehoorder belangrijk en waardevol wordt gevonden.

Ook bij De Twentse Zorgcentra doen prachtige verhalen de ronde, beschreven vanuit verschillende perspectieven, die we 

hier het podium geven dat ze verdienen. We willen hiermee graag een bijdrage leveren aan ‘het goede gesprek’.

Ga naar www.dtzcverhalen.nl, geef ook jouw mening, reageer op anderen en ga online met elkaar in goed gesprek.

Lees daar ook het verhaal van Bart: “Hij wordt snel onderschat. Hij begrijpt heel veel dingen die hem worden verteld en uitgelegd”.

titel rechts

Als jongen van zeven kwam Olav in 1989 op ‘t Bouwhuis wonen. Hij was een lieve maar onrustige jongen die ook ’s nachts maar bleef rondwandelen op zijn kamer.

Zoals in die tijd gebruikelijk was, kreeg hij een Zweedse band voor de nacht zodat hij niet anders kon dan in zijn bed blijven liggen. Zijn ouders stonden er helemaal achter; zij wilden ook rust voor hun zoon. Zesentwintig jaar later, oktober 2015, stapte Olav trots naar de regiomanager toe, en vertelde haar dat hij niet meer met een Zweedse band slaapt. Hij was de laatste geweest op ‘t Bouwhuis die nog met die band sliep.

Op 1 september kreeg Olav een nieuw bed – een bedbox – met krokodillen. Een bed waar hij zijn hoofdeinde omhoog kan zetten, zodat hij vanuit bed, door een venstertje, naar de televisie kan kijken. Een bed met deurtjes, die ook op slot kunnen. Een bed met een kussen. Een bed zonder Zweedse band. Olav was supertrots op zijn bed en liet het aan iedereen zien: ‘Hij zat te glimmen in zijn bed. Z’n kroon ontbrak nog net.’

Belangrijker misschien nog wel dan dat hij nu zonder band slaapt, is het feit dat hij nu de veiligheid ervaart om lekker te gaan slapen, ook zonder die band.

TERUG  LEES HET HELE VERHAAL

olav_titel
Ik heb een nieuw bed.

Het is heel mooi. Ik kan omrollen in bed en op mijn buik liggen als ik dat wil. Ik kan vanuit mijn bed televisie kijken.

Ik mag nu gewoon mijn hoed op als ik naar de dagbesteding ga. Dat is fijn. Dan vind ik het makkelijker om van huis weg te gaan en naar mijn werk te gaan.

Ik had altijd het idee dat ik veel vragen moest stellen om te zorgen dat de begeleiders tijd voor me maakten. Dat was ook wel lastig, want ik stelde dan vooral vragen over alle gezinsleden van de begeleiders. Maar ik moest dan ook al die namen onthouden. Dat is voor mij erg inspannend. Nu hoeft dat allemaal niet meer zo erg. Nu begrijpen ze beter dat ik vooral gewoon graag wil dat ze me zien, horen en begrijpen. Nu zijn we meer gewoon samen echt bezig. Als ik me moet aankleden, hebben we het nu over het aankleden in plaats van over al die andere dingen. Dat geeft rust. Soms  vergeet ik nog wel dat het niet meer hoeft, maar dan herinneren ze mij daar wel aan.

TERUG

titel_zus
Ik ben er als zus niet écht bij betrokken geweest, bij dit hele traject.

Maar dat hoefde ook niet. Ik heb de zorg voor mijn broer volledig aan hen toevertrouwd. Ze krijgen alle vrijheid. Dit is belangrijk. Zij moeten immers iedere dag met Olav werken.

En ik ken hen ook al zo lang, sommigen al vanaf dat hij daar kwam wonen. Ik heb gemerkt dat de begeleiders zich hard maken voor de bewoners. Zij kennen hem al zo lang en zij zien hem veel meer dan dat ik hem zie. Zij weten echt wel wat goed is voor Olav.

Vooralsnog is het fijn dat het nu goed gaat zonder Zweedse band. Maar je weet niet hoe het over 10 jaar is. Nu en in dit bed, gaat het goed. Maar wat gebeurt er in een ander bed en in een andere omgeving?

Ze blijven steeds met hem bezig, zoals nu ook met dat bed. Ze komen altijd weer met verbeterpunten om nog meer te leren: meer zelfredzaamheid, meer zelfstandigheid. De professoren zeiden 32 jaar geleden dat hij nooit zal leren praten, nooit zal leren lopen en nooit zindelijk zal worden. Je mag blij zijn als hij je herkent, werd er gezegd.

En zie nu: hij kan lopen, hij kan praten en hij is zindelijk. En nu slaapt hij zonder band. Dat is meer dan er ooit voorspeld was.
TERUG

titelinge
Wij dachten: ja, de inspectie kan dat wel zeggen en we begrijpen dat wel, we willen dat ook wel.

Maar wij willen het ook goed doen. Die jongen heeft genoeg meegemaakt in zijn leven. Als we dit gaan doen, dan moet het ook echt goed gaan.

Soms zaten ze ons wel achter onze broek aan, of het niet wat sneller kon. Dan zei ik: “Nee, dat kan niet sneller. Olav heeft niet voor niets 26 jaar in die band gelegen. We willen het wel doen, we gaan er voor maar wel in onze tijd en als wij denken dat de voorwaarden geregeld zijn en als iedereen het aan kan.”

De bewoner staat bij ons heel erg voorop. Daar vormen wij ons omheen. De organisatie kan dan wel zeggen ‘wij willen het zus of zo’. maar als wij denken ‘dat gaat niet goed worden voor de bewoner’, dan trekken we aan de bel.

Het hele traject met Olav heeft zeker ook positieve gevolgen gehad voor de andere bewoners.

Als ik 10 jaar geleden die dingen ter beschikking had gehad, de financiële middelen, de kennis van nu en dat bed, dan hadden we het toen al gedaan. Dat, en elkaar, heb je allemaal nodig.

TERUG
Video
Delen

Uw naam

E-mail

Naam ontvanger

E-mail adres ontvanger

Uw bericht

Verstuur

Share

E-mail

Facebook

Twitter

LinkedIn

Contact

Verstuur

Aanmelden