COLUMN ANNEKE DOORNBOS

Doel

Merel werkt nu in het dorp waar ze woont. Ze is al gewend aan haar nieuwe werkomgeving. In een kantine van een voetbalclub mag ze lichte keukenwerkzaamheden doen. Ze pakt het goed op. Niet meer in de beschermde omgeving van het dagactiviteitencentrum, maar in de maatschappij.

LEES VERDER

Een nieuwe werkplek eist een nieuw doel om aan te werken. Zo’n doel, daar leef je langzaam naar toe. Je denkt en overlegt, wat is het einddoel, hoe bereik je dat, welke stapjes neem je, hoe wordt het weggezet, wie begeleidt dit, wanneer wordt het persoonlijk ontwikkelingsplan, de POP, besproken enzovoort.

Dan wordt het uiteindelijk dit: Merel gaat zelfstandig naar haar werk.

Het lijkt de gewoonste zaak van de wereld, maar niets is minder waar, zeker voor mensen met een beperking. Merel is nog nooit zelfstandig naar haar werk gegaan. Of naar school, supermarkt of naar familie. Altijd met iemand erbij.

Al 23 jaar gaat Merel met de taxi. Toen ze drie jaar was ging ze voor een observatieperiode naar een school voor kinderen met gehoor- en taalmoeilijkheden. De ochtend dat ze voor het eerst met de taxi ging, kan ik me nog goed herinneren.

TERUG LEES VERDER

De taxi stond voor. Hand in hand liepen we naar de glimmende auto. De chauffeur in een donker pak stapte uit. Ik pakte Merel nog steviger vast alsof ik haar niet wilde overleveren aan die onbekende man. Hij groette weliswaar vriendelijk maar ik vertrouwde het niet. Ik keek hem diep in de ogen om te zien of hij niets kwaads in de zin had. Met een bibberstem legde ik uit dat ze voor het eerst met de taxi naar de school in de stad ging. De goede man keek naar mij en zag dat ik het er moeilijk mee had. Hij knikte bemoedigend en leek ineens een stuk minder bedreigend. Met een zachte stem spoorde hij Merel aan om achterin te gaan zitten. Het  zwarte achterportier zwaaide open. Merel keek omhoog naar mij en ik leidde haar naar de auto. Ze klom over de drempel en ik duwde haar op de gladleren achterbank. Ze bungelde met haar beentjes ver van de grond. Haar felgekleurde rugtasje legde ik naast haar neer.

”De riem nog vast”  zei de chauffeur die inmiddels achter het stuur was gekropen. Kwaad op mezelf dat ik dat was vergeten, greep ik naar de lange riem en zocht de gesp. Ik kuste Merel zachtjes op haar voorhoofd en probeerde opgewekt afscheid te nemen. De deur viel met een doffe klap dicht. Ik zag boven de raamlijst nog net een plukje haar van haar staartje op haar hoofd. Ik keek de taxi na tot hij helemaal uit zicht verdwenen was. Ik voelde me heel klein.

TERUG LEES VERDER

Over de schrijfster Anneke Doornbos

Even voorstellen
Naam: Anneke Doornbos
Leeftijd: 55 jaar
Geboren in: Groningen
Woont in: Wierden
Beroep: Ambulant begeleider
Getrouwd: ja
Kinderen: Een dochter Merel* (26) en zoon (25)
Hobby’s: Zingen in een koor, schilderen, tuinieren, fietsen, zwemmen, reizen en schrijven.
Levensmotto: Humor geeft het leven kleur!

*gefingeerde naam

Nu woont en werkt Merel in haar eigen woonplaats. Met de taxi er naartoe is maar een heel klein stukje, zo klein dat we ons afvragen of ze niet op eigen houtje naar haar werk kan gaan. Fietsen wil Merel niet, dat geeft ze duidelijk aan.

”Lopen dan?” vragen we haar.
Dat wil ze wel.

Eerst maar eens oefenen. Ik spreek met haar af dat ze natuurlijk nooit met vreemde mannen moet meegaan, ook al hebben ze schattige Russische dwerghamsters. Ze kijkt me meewarig aan. Samen lopen we vanaf haar werkplek naar haar appartement. Althans, dat was  de bedoeling. Al snel loopt ze ver voor me uit met  haar typische loop, licht gebogen met grote stappen. Als ze moet oversteken doet ze dat in kaarsrechte lijnen.

De afstand tussen ons wordt steeds groter. Ik moet huppelpasjes maken om haar in te halen. Met een rood hoofd roep ik naar haar. Verstoord kijkt ze om. Als we weer even samen oplopen, wijs ik haar op de prachtige bloemen in de tuinen. Een excuus voor mij om even te kunnen uitrusten.

Ze heeft er geen oog voor. In een mum van tijd staan we voor haar flat. Met een bonkend hart hijg ik tegen haar dat ze het super gedaan heeft. Ik bedenk me dat ik conditie moet opdoen.

Als ik per mail doorgeef dat Merel het goed volhoudt en prima de weg weet, wordt een stappenplan door de begeleiders van haar werk en woonplek afgesproken. Ze willen het rustig

opbouwen. Met begeleiding lopen van en naar het werk. Een paar dagen later krijg ik bericht dat Merel zelf op een ochtend naar haar werk is gelopen, zonder begeleiding. Ze wilde niet wachten of er iemand met haar mee kon gaan. Ik schrik van dit bericht maar dan voel ik trots.

Merel is doelmatig te werk gegaan.
TERUG EEN BOEK OVER MEREL

boek

Een boek over Merel

Anneke is bezig met de eindfase van haar boek. Het boek bestaat uit korte verhalen, gedichten en foto’s die de ontwikkelingen beschrijven van Merel. Het is een persoonlijk boek die alle gevoelens omvat die het opvoeden van een gehandicapt kind met zich meebrengt. Verdriet, frustraties, verwerking, maar ook die typische leuke eigenschappen en trots. Hopelijk voor ieder herkenbaar met een kind dat anders is.

Het boek komt uit in het voorjaar van 2017.
TERUG

Video
Delen

Uw naam

E-mail

Naam ontvanger

E-mail adres ontvanger

Uw bericht

Verstuur

Share

E-mail

Facebook

Twitter

LinkedIn

Contact

Naam

E-mail

Bericht

Verstuur

Aanmelden