Hier ligt mijn hart

Sharon van der Velde
runt klussendienst De Noaber.

LEES VERDER

Sharon van der Velde heeft de mooiste baan die er is, vindt ze zelf. Ze begeleidt samen met Chris Ottenhof klussendienst De Noaber. “Die jongens hier, het zijn zulke lieverds.”

Opgewekt als altijd is Sharon van der Velde (32 jaar) aan haar werkdag begonnen. Het is negen uur. Eén voor één druppelen de cliënten binnen bij klussendienst De Noaber op het terrein van ’t Bouwhuis in Enschede. Sharon overlegt met medewerker Thomas. De bedoeling is dat hij met ‘haakjes en oogjes’ naambordjes bevestigt op een grote houten plank, die straks bij de ingang van een woongroep komt te hangen.

De cliënten van De Noaber verrichten karweitjes in opdracht van het facilitair meldpunt van De Twentse Zorgcentra. Daarnaast maken ze zelf spullen, variërend van hondenmanden tot krukjes, van broodplanken tot bloembakken, alles van pallethout. “Je kunt het zo gek niet verzinnen, of wij maken het”, zegt Sharon. Veel opdrachten komen binnen via Facebook. “Wij hebben onze eigen pagina.”

TERUG LEES VERDER

Schilderijtje
Sharon stond vijf jaar geleden aan de wieg van de klussendienst. De kaarsenmakerij waar ze eerst werkte, had tijdens haar zwangerschapsverlof te kampen gekregen met leegloop. De ‘opvolger’, een autowasserij, bleek een iets te eenzijdige activiteit. Sharon: “Er was meer uitdaging nodig. Toen kwam de toenmalige clustermanager met het idee voor een klussendienst. Ouders van cliënten worden een dagje ouder, en dat schilderijtje ophangen, gaat zo gemakkelijk niet meer.” De Noaber loopt inmiddels als een trein.

Opgeleid tot verpleegkundige, ging Sharon na wat omzwervingen aan de slag bij De Twentse Zorgcentra – eerst als zorgcoördinator bij verschillende woongroepen, later bij de kaarsenmakerij. Ze voelde zich meteen thuis. “Ik heb ook in de thuiszorg, de psychiatrie en in een ziekenhuis gewerkt, maar dit is voor mij de ideale plek. Bij mensen met een verstandelijke beperking ligt mijn hart. Ik vind ze heel bijzonder, met hun streken en gekkigheden.”

TERUG LEES VERDER

Sharon van der Velde: “Wij kijken naar wie wat kan, naar de
mogelijkheden van de cliënten. Daar ligt voor mij de uitdaging.”

Hobby
En ze houdt van klussen. Als kind al. Er zijn foto’s waar ze als meisje samen met een klussende vader op staat. “Dan ben ik aan het schilderen of houd ik een plank vast die hij dan vastschroeft. Het klussen zat er al vroeg in. Toen ik tien jaar was, kreeg ik een gereedschapssetje.” Na werktijd pimpt ze meubels in een gehuurde schuur in Losser. “Als ik hier klaar ben, ben ik daar nog een paar uur bezig. Het is mijn hobby. Ik ben gek op mooie kastjes.”

Dat ze verpleegkundige is, is best handig bij een klussendienst. “De jongens verwonden zichzelf wel eens. Gisteren nog kreeg Thomas een roestige spijker in zijn voet. Als er splinters uitgehaald moeten worden, komen ze bij mij.” Binnenkort laat ze zich samen met collega Chris ‘omscholen’ tot servicemedewerker gebouwen.

Animatie
Sharon is gecharmeerd van de omgeving waarin ze werkt. “Het is hier net een resort. Je hebt een zwembad, een recreatieteam – animatie genoeg – een eigen supermarkt en altijd mensen die je willen helpen. Zelfs mensen met een laag niveau kunnen hier boodschappen doen. Het is veilig.

Iedereen houdt rekening met je. Mensen met een beperking kunnen hier helemaal zichzelf zijn. Het is ook net een dorp, je groet elkaar, je kent elkaar. Ik houd wel van die gezelligheid.”

En de hele dag tussen allemaal mannen, hoe is dat? “We beschouwen haar ook als een man”, mengt Thomas zich in het gesprek. Sharon: “Ja, ik zit elke dag te luisteren naar hun scheetverhalen. Ik eet mijn boterhammetje er gewoon om op, hoor. Ik ben altijd one of the guys geweest. De jongens hier, het zijn zulke lieverds. Ik heb altijd al meer jongens als vrienden gehad dan meisjes. Heb ook dezelfde interesses als jongens: auto’s, motoren, voetbal.” Ze is lid van een voetbalvereniging en eigenaar van een Yamaha R1, één van de zwaarste motoren die er zijn. Omdat het geluid ‘zo mooi’ is, zegt ze.

Verdienen
Sharon: “De jongens vragen mij wel eens, als je ergens anders drieduizend euro meer zou kunnen verdienen, wat zou je dan doen? Ga je dan weg? Dan zeg ik: ‘Nee, ik blijf hier totdat jullie klaar zijn met mij. Ik heb zoveel uitdaging, het werk is zo leuk. Ik heb de mooiste baan die er is.”

TERUG
Video
Delen

Uw naam

E-mail

Naam ontvanger

E-mail adres ontvanger

Uw bericht

Verstuur

Share

E-mail

Facebook

Twitter

LinkedIn

Contact

Verstuur

Aanmelden